💌 Το πιο μεγάλο μάθημα δεν διδάσκεται

Ξεκινάει σιγά σιγά πάλι η σχολή.

Και μαζί της επιστρέφουν μαθήματα, deadlines, εργασίες, βαθμοί και το κλασικό:

«φέτος θα είμαι πιο οργανωμένος.» 😭

Αλλά όσο κι αν αλλάζουν τα μαθήματα κάθε εξάμηνο, υπάρχει ένα άλλο μάθημα που δεν θα βρεις ποτέ στο πρόγραμμα σπουδών.

Δεν έχει ECTS.

Δεν πέφτει στην εξεταστική.

Και μάλλον είναι αυτό που θα σου μείνει περισσότερο απ’ όλα.

Η απογοήτευση.

Δεν θα πετύχουν όλα.

Θα διαβάσεις και δεν θα γράψεις καλά.

Θα προσπαθήσεις και δεν θα αναγνωριστεί.

Θα περιμένεις και δεν θα έρθει.

Και εκεί μαθαίνεις κάτι που δεν γράφεται σε σημειώσεις:

Πώς να συνεχίζεις χωρίς ενθουσιασμό.

Η απόρριψη.

Δεν θα πάρεις κάθε πρακτική.

Δεν θα απαντήσουν σε κάθε βιογραφικό.

Δεν θα σε επιλέξουν πάντα.

Στην αρχή το παίρνεις προσωπικά.

Μετά αρχίζεις να καταλαβαίνεις:

Η απόρριψη δεν είναι ταυτότητα.

Είναι κατεύθυνση.

Η αβεβαιότητα.

Το “και μετά;” δεν λύνεται σε ένα εξάμηνο.

Δεν θα έχεις όλες τις απαντήσεις.

Δεν θα ξέρεις αν κάνεις τη σωστή επιλογή.

Και θα μάθεις να ζεις με αυτό.

Όχι να το ελέγχεις.

Να το αντέχεις.

Η αντοχή.

Δεν είναι να μη λυγίζεις.

Είναι να λυγίζεις και να επιστρέφεις.

Να κόβεσαι και να ξαναδίνεις.

Να πέφτεις και να σηκώνεσαι χωρίς θεατές.

Αυτή είναι η δεξιότητα που δεν διδάσκεται.

Στο τέλος της σχολής, μπορεί να ξεχάσεις θεωρίες.

Μπορεί να ξεχάσεις ορισμούς.

Αλλά δεν θα ξεχάσεις:

Πώς ένιωσες όταν απογοητεύτηκες.

Πώς άντεξες όταν δεν ήσουν σίγουρος.

Πώς συνέχισες όταν δεν είχες εγγύηση.

Και αυτό είναι το πιο μεγάλο μάθημα από όλα.