Το δυσκολότερο στη σχολή δεν είναι η εξεταστική...

Δεν είναι η Στατιστική.

Δεν είναι τα Μαθηματικά.

Δεν είναι το εργαστήριο που δεν βγαίνει.

Ούτε το PDF με τις 300 διαφάνειες που ανοίγεις και κλείνεις αμέσως μόλις ξεκινήσει η εξεταστική 😭

Είναι εκείνη η σκέψη που έρχεται αθόρυβα, συνήθως βράδυ.

“Και μετά τι;”

Η αβεβαιότητα κουράζει περισσότερο από το διάβασμα.

Μπορείς να διαβάσεις 5 ώρες.

Μπορείς να ξαναδώσεις μάθημα.

Μπορείς να οργανώσεις σημειώσεις λίγο πριν την εξεταστική και να πεις:

“τώρα μπαίνω σοβαρά”.

Αλλά δεν μπορείς να οργανώσεις το μέλλον.

Δεν ξέρεις:

• αν θα βρεις δουλειά γρήγορα,
• αν θα σου αρέσει αυτό που σπουδάζεις τελικά,
• αν το πτυχίο θα “φτάνει”,
• αν πρέπει να κάνεις μεταπτυχιακό,
• αν θα φύγεις έξω.

Και αυτή η θολούρα είναι πιο βαριά από οποιαδήποτε ύλη.

Η πίεση δεν έρχεται μόνο απ’ έξω.

Ναι, υπάρχει κοινωνική πίεση.

Αλλά υπάρχει και εσωτερική.

Θες να τα πας καλά.

Θες να μη μείνεις πίσω.

Θες να νιώθεις ότι προχωράς.

Και ειδικά στις περιόδους της εξεταστικής, όταν όλοι γύρω σου φαίνονται:

• πιο οργανωμένοι,
• πιο ahead,
• πιο έτοιμοι,

είναι εύκολο να νιώθεις ότι εσύ καθυστερείς.

Σαν να περπατάς χωρίς χάρτη ενώ όλοι οι άλλοι ξέρουν πού πάνε.

Το “και μετά τι;” δεν έχει deadline.

Κανείς δεν σου λέει πότε πρέπει να το λύσεις.

Αλλά όλοι ρωτάνε:

• “Σκέφτεσαι μεταπτυχιακό;”
• “Έχεις βρει πρακτική;”
• “Τι θες να κάνεις μετά;”

Και κάποιες φορές η πιο ειλικρινής απάντηση είναι:

“Δεν ξέρω.”

Και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα τα καταφέρεις.

Σημαίνει ότι βρίσκεσαι στη διαδικασία.

Η αλήθεια που δεν λέγεται αρκετά

Οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι θέλουν.

Απλώς κάποιοι το κρύβουν καλύτερα.

Άλλοι δοκιμάζουν πράγματα.

Άλλοι αλλάζουν πορεία στα 25, στα 40, στα 50.

Η σχολή δεν είναι ευθεία γραμμή.

Και η εξεταστική δεν είναι το μοναδικό δύσκολο κομμάτι της.

Είναι περίοδος εξερεύνησης.

Και η αβεβαιότητα είναι μέρος της.

Ίσως λοιπόν…

Το πιο δύσκολο πράγμα στη σχολή δεν είναι να περάσεις τα μαθήματα.

Ούτε να επιβιώσεις άλλη μία εξεταστική.

Είναι να αντέξεις την ενδιάμεση φάση.

Να μην έχεις όλες τις απαντήσεις.

Να συνεχίζεις, ενώ δεν βλέπεις καθαρά τον προορισμό.

Και αν αυτή την περίοδο, ανάμεσα σε καφέδες, σημειώσεις και overthinking για την εξεταστική, νιώθεις ότι σε αγχώνει περισσότερο το “μετά” παρά το “τώρα”…

Δεν είσαι μόνος.

Και δεν είσαι πίσω.

Απλώς χτίζεις κάτι που δεν φαίνεται ακόμα.