«Το εξάμηνο άλλαξε. Κι εγώ μαζί.»

Στην αρχή της σχολής, ο στόχος είναι ξεκάθαρος:

Nα περάσεις.

Να μην κοπείς.

Να μη χρωστάς.

Να τελειώσεις στην ώρα σου.

Όλα περιστρέφονται γύρω από το “να βγει”.

Το μάθημα.

Το εξάμηνο.

Το πτυχίο.

Και κάπου στο 2ο, 3ο ή 4ο έτος, αλλάζει κάτι.

Δεν αρκεί πια να “περνάς”.

Αρχίζεις να σκέφτεσαι αλλιώς.

Όχι μόνο:

Πώς θα το βγάλω;

Αλλά:

Πώς θέλω να ζω;

Θέλω:

• Να κοιμάμαι κανονικά;
• Να έχω χρόνο για φίλους;
• Να μη ζω μόνιμα σε άγχος;
• Να δουλεύω κάπου που δεν με διαλύει;

Ο στόχος αλλάζει.

Από την επιβίωση

στην ποιότητα.

Η σχολή στην αρχή είναι απόδειξη.

Θες να αποδείξεις ότι άξιζες που πέρασες.

Ότι μπορείς.

Ότι δεν ήσουν “τυχερός”.

Μετά όμως αρχίζεις να θες κάτι άλλο.

Όχι απλώς να τα καταφέρεις.

Αλλά να τα καταφέρεις με τρόπο που σε σέβεται.

Το “θέλω να ζήσω καλά” δεν σημαίνει ότι χαλαρώνεις.

Σημαίνει ότι ωριμάζεις.

Σημαίνει ότι:

• Δεν κυνηγάς μόνο βαθμούς.
• Δεν κυνηγάς μόνο γραμμές στο CV.
• Δεν κυνηγάς μόνο το “τι θα πει ο κόσμος”.

Αρχίζεις να ρωτάς:

Αυτό μου κάνει;

Με γεμίζει;

Αντέχω να το κάνω χρόνια;

Και αυτή η αλλαγή είναι τεράστια.

Γιατί στο σχολείο σε έμαθαν να πετυχαίνεις.

Στη σχολή αρχίζεις να μαθαίνεις να επιλέγεις.

Και το να επιλέγεις είναι πιο δύσκολο από το να περνάς.

Κάποια στιγμή λοιπόν, χωρίς να το καταλάβεις,

δεν παλεύεις απλώς για το επόμενο μάθημα.

Παλεύεις για μια ζωή που να αντέχεται.

Που να έχει νόημα.

Που να μη σε εξαντλεί.

Και αυτή η μετάβαση

από το “να περάσω”

στο “να ζήσω καλά”

είναι ίσως το πιο ώριμο βήμα της φοιτητικής ζωής.